Με εξαιρετική εμπειρία και αφοσίωση, ο Ντανγκ Βαν Φουόκ υπηρέτησε ως φωτογράφος για το πρακτορείο Associated Press κατά τη διάρκεια του πολέμου στο Βιετνάμ. Η αναλυτική του δουλειά κατάφερε να απεικονίσει σκηνές ηρωισμού και αγωνίας, προσφέροντας μια μοναδική οπτική γωνία στα γεγονότα που εκτυλίσσονταν μπροστά του. Υπέστη σοβαρούς τραυματισμούς, συμπεριλαμβανομένης της απώλειας του δεξιού του ματιού σε εκρήξεις χειροβομβίδας, ενώ η φωτογραφική του καριέρα καλύπτει ένα ευρύ φάσμα από το 1965 έως το 1975.
Κατά τη διάρκεια της επιφυλακής του, ο Φουόκ ταξίδεψε σε πολλές περιοχές του Νότιου Βιετνάμ, όπως η Ντά Νανγκ και το Σαϊγκόν, εστιάζοντας σε καθοριστικές στιγμές της σύγκρουσης. Σημαντικές λήψεις του περιλάμβαναν Αμερικανούς στρατιώτες και Βιετκόνγκ, καταγράφοντας τις ανθρωπιστικές πτυχές του πολέμου, καθώς και τις φρικαλεότητες που διαδραματίζονταν.
Ο Φουόκ δήλωσε ότι οι φωτογραφίες του του έδιναν τη δυνατότητα να επικοινωνήσει με τον κόσμο. Μάλιστα, ανέφερε ότι οι εικόνες του μπορούν να μεταφέρουν περισσότερα από όσα θα μπορούσε ο ίδιος να εκφράσει. Ο ρεπόρτερ Χορστ Φαας, ο οποίος ήταν επικεφαλής φωτογράφος του γραφείου του πρακτορείου στην Σαϊγκόν, τον αποκάλεσε «μυστικό όπλο» της ομάδας, αναγνωρίζοντας την τόλμη του και την αφοσίωσή του στη φωτογραφία.
Ο Φουόκ υπερέβη τις φυσικές του δυσκολίες και προσαρμόστηκε γρήγορα στη φωτογραφία χωρίς το δεξί του μάτι. Τη στήριξε με ένα αυτοκόλλητο μάτι και αργότερα χρησιμοποιούσε μια ψεύτικη οφθαλμική πρόθεση. Γεννημένος το 1935 σε ένα χωριό κοντά στην επαρχία Κουάνγκ Νγκαΐ, βίωσε νωρίς τον τρόμο του πολέμου και την απώλεια των γονιών του, γεγονός που τον ώθησε να αναζητήσει μια καλύτερη ζωή.
Το 1968, έλαβε αναγνώριση από το στρατό των ΗΠΑ για την ηρωική του πράξη να μεταφέρει έναν τραυματία στρατιώτη υπό τα πυρά των εχθρικών πυρών. Μετά την πτώση του Σαϊγκόν το 1975, ο Φουόκ και η οικογένειά του κατέφυγαν σε καταυλισμό προσφύγων στην Γκουάμ και μετέπειτα εγκαταστάθηκαν στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Η φωτογραφία του που απεικόνιζε μια Βιετναμέζα μητέρα με τον καμένο γιο της αναδεικνύει τη σκληρή πραγματικότητα των συνεπειών του πολέμου στην καθημερινή ζωή των ανθρώπων. Αυτή η εικόνα, όπως και πολλές άλλες, αντικατοπτρίζουν την τραγωδία και την ανθρώπινη διάσταση που συνδέεται με τον πόλεμο, διατηρώντας τη μνήμη των θυμάτων ζωντανή.
Οι επαγγελματικές του συνεισφορές και η απαλή του θέαση των γεγονότων αποδεικνύουν την τεράστια αξία της φωτογραφίας ως εργαλείου κοινωνικής ευαισθητοποίησης και ιστορικής καταγραφής.