Η Tickle Me Elmo, ένα απλό παιχνίδι, προκαλεί μια αναταραχή που ξεπερνά την αθωότητα του. Πρόκειται για μια λούτρινη κούκλα που γελάει όταν πιέζεται.
Ωστόσο, η ζήτηση που προκλήθηκε γύρω από αυτό το παιχνίδι οδήγησε σε κατάσταση πανικού καθώς οι καταναλωτές επιδίδονταν σε σπρωξίματα για να αποκτήσουν το περιζήτητο αντικείμενο.
Κατά τη διάρκεια της εορταστικής περιόδου του 1996, η Tickle Me Elmo αναδείχτηκε ως ένα από τα πιο χαρακτηριστικά παραδείγματα υπερκατανάλωσης.
Η αναδρομή σε αυτή την παραφροσύνη προήλθε από τον θάνατο του Γκρεγκ Χάιμαν, του εφευρέτη που δημιούργησε την Tickle Me Elmo μαζί με τον Ρον Ντουμπρέν.
Η στρατηγική της Tyco εξελίχθηκε καθώς επιχείρησαν να χρησιμοποιήσουν άλλους χαρακτήρες. Με την παιδική του φωνή και τη γλυκύτητά του, ο Έλμο έγινε το ιδανικό μέσο για την ανάπτυξη παιχνιδιών που βασίζονται στις συναισθηματικές αντιδράσεις.
Η ζήτηση ξεπέρασε άμεσα την προσφορά. Τα καταστήματα εξαντλήθηκαν γρήγορα. Δημιουργήθηκαν ουρές από το βράδυ, ενώ σε ορισμένες περιπτώσεις, οι καταναλωτές αντέδρασαν βίαια, επιδιώκοντας να αποκτήσουν το προϊόν. Η αστυνομία κλήθηκε για να διαχειριστεί τις καταστάσεις που ξέφυγαν από τον έλεγχο.
Ο Τύπος ονόμασε αυτό το φαινόμενο: Elmo-Mania. Ο Έλμο εμφανίστηκε σε μια εποχή οικονομικής ευημερίας, ωστόσο η άνοδος αυτή αύξανε τις προσδοκίες. Τα παιχνίδια δεν θεωρούνταν πλέον απλές αγορές, αλλά σύμβολα αφοσίωσης και κοινωνικής καταξίωσης.
Η Tickle Me Elmo δεν δημιούργησε την αρνητική πλευρά της αμερικανικής καταναλωτικής κουλτούρας. Την αποκάλυψε, προσφέροντας μια προεπισκόπηση κάθε διαγωνισμού για περιορισμένα προϊόντα, από παπούτσια μέχρι εισιτήρια εκδηλώσεων. Όταν οι γιορτές τελείωσαν, οι καταναλωτές αναζητούσαν μια επιστροφή στην ηρεμία. Στο τέλος του 1996, ένα ραδιοφωνικό σταθμό στην Ουάσινγκτον δημοπρατήθηκε η ευκαιρία να καταστραφεί η Tickle Me Elmo κάτω από έναν κυλινδρικό μηχανισμό, με τον νικητή να πληρώνει 800 δολάρια.